معنی اسم پرسام

صبح که آرام از پشت پنجره سر می زند، حضور کوچکش همچون نوری نرم در فضای خانه می دود و هر گوشه را به گرمایی دلنشین پیوند می زند. انگار با هر نفس آرامش بخش او، هوا سبک تر می شود و قلب مادر در سکوتی عاشقانه می تپد. نگاه معصوم و عمیقش، شبیه آینه ای روشن است که امید را بازتاب می دهد و لحظه ها را به قصه ای آرام و پرمهربانی تبدیل می کند؛ قصه ای که هر روز دوباره متولد می شود و رنگ تازه ای به زندگی می بخشد.

وقتی گام های کوچک و مطمئنش در اتاق می پیچد، همانند موجی آرام از طراوت، روح خانه را نوازش می کند. لبخند ملایم و شیرینش، همچون شبنمی که بر برگ های سبز می نشیند، خستگی ها را می شوید و دل را روشن می گذارد. صدای نرم و آرام او، مثل زمزمه ای از دوردست، با لطافت در هوا می پیچد و حضورش پلی می شود میان آرامش و رؤیا؛ پلی که مادر بر آن قدم می گذارد و جهان را آرام تر می بیند.

آنگاه که دست کوچکش در میان دستان مادر جا می گیرد، لحظه ای بی شتاب پدید می آید؛ لحظه ای سرشار از اطمینان و آرامشی مهربان. سایه ها فرو می ریزند و روشنایی، مثل مهتابی خاموش و نجیب، بر دل می تابد. در آن سکوت نرم و عاطفی، زندگی معنایی دوباره می یابد و حضور او به نسیمی بدل می شود که امید را در جان می کارد؛ نسیمی که هر روز، خانه را به باغی سرشار از نور و مهر تبدیل می کند.