معنی اسم تیام

وقتی پا به زندگی مادر گذاشت، انگار زمان کمی آهسته تر حرکت کرد. حضورش مثل نوری نرم بود که بی صدا روی دل نشست و خانه را از اضطراب های ناپیدا خالی کرد. نگاهش آرام و ژرف بود؛ شبیه آسمانی که بعد از باران صاف می شود. مادر هر بار که به چشمانش خیره می شد، حس می کرد چیزی در درونش ترمیم می شود؛ زخمی قدیمی که با مهر خاموش التیام پیدا می کند.

راه رفتنش، حتی در کوچک ترین قدم ها، شبیه موسیقی آرامی بود که در گوش جان می پیچید. دستان کوچکش وقتی به گردن مادر حلقه می شد، جهان بیرون از معنا می افتاد. او با لبخندهای بی دلیلش، با سکوت های عمیقش، یاد داد که آرامش همیشه پرهیاهو نیست. گاهی فقط باید بود، نفس کشید و اجازه داد محبت، خودش راهش را باز کند.

شب ها که مادر کنارش می نشست، حس می کرد روشنایی ملایمی میانشان جریان دارد؛ نوری که نه چشم را می زند و نه دل را خسته می کند. حضورش مثل وعده ای خاموش بود؛ وعده ی اینکه زندگی، حتی بعد از سخت ترین روزها، هنوز می تواند مهربان باشد. او آمده بود تا یادآوری کند که عشق، آرام و ماندگار است.